هوس نبوده بین ما تهمت ناروا نزن

X

هوس نبوده بین ما تهمت ناروا نزن


	آه! ای ابر بهاری مویه کن روح تبدار مرا پاشویه کن این گران باری که بر دل می‌برم هم تو میدانی چه مشکل می‌برم هستی‌ام در پای آن سرمست رفت آه! ای یاران دلم از دست رفت انتهای هر چه رسوایی منم عاشق شبهای تنهایی منم بارها با لاله صحبت کرده‌ام بار‌ها با ماه خلوت کرده‌ام فکر من از آسمان ، آبی تر است روح من با عشق عنابی تر است من سر هر کوچه یا هو می‌زدم پیش پای عشق زانو می‌زدم آه ! آه ! ای شاعران نسترن گل به گل داغ است کتف شعر من با جدایی خو گرفتن مشکل است از شقایق رو گرفتن مشکل است او شبی آمد... مرا ویرانه کرد او مرا یک باغ بی‌پروانه کرد شوخ چشمست و دلم در بند اوست هر چه هست از چشم پر نیرنگ اوست دل مرید کیش اشراقیش شد دل اسیر ایها الساقیش شد او که خویشاوند نزدیک گل است شرح احساسات سبز بلبل است او که با آیینه ها مانوس بود چشم او یک کاسه اقیانوس بود در نگاهش آسمانی راز داشت کهکشان در کهکشان اعجاز داشت آمد از نُه توی جنگلهای راز آمد از آنسوی پرچین نیاز آمد از دردش پُرم کرد و گذشت در وفا سیلی خورم کرد و گذشت مثل شمع بزمی آبم کرد و رفت عشوه‌ای کرد و خرابم کرد و رفت این هم از یک عمر مستی کردنم سالها شبنم پرستی کردنم آی دل ... زهر جدایی را بخور چوب عمری بی‌وفایی را بخور آی دل ... دیدی که ماتت کرد و رفت خنده‌ای بر خاطراتت کرد و رفت من که گفتم این بهار افسرده نیست من که گفتم این پرستو مرده نیست وه ... عجب کاری به دستم داد دل هم شکست و هم شکستم داد دل روز مرگم.هر که شیون کند از دور و برم دور کنید همه را مست و خراب از می انگور کنید مزد غسال مرا سیر شرابش بدهید مست مست از همه جا.حال خرابش بدهید بر مزارم مگذارید بیاید واعظ پیر میخانه بخواند غزلی از حافظ جای تلقین به بالای سرم دف بزنید شاهدی رقص کند جمله شما کف بزنید روز مرگم وسط سینه من چاک زنید اندرون دل من یک قلم تاک زنید روی قبرم بنویسید وفادار برفت آن جگر سوخته.خسته از این دار برفت \|+\| نوشته شده توسط مریم در یکشنبه بیست و هشتم فروردین 1390 \|


	یک شبی مجنون نمازش را شکست بی وضو در کوچه لیلا نشست عشق آن شب مست مستش کرده بود فارغ از جام الستش کرده بود سجده ای زد بر لب درگاه او پُر ز لیلا شد دل پر آه او گفت یا رب از چه خوارم کرده ای بر صلیب عشق دارم کرده ای جام لیلا را به دستم داده ای وندر این بازی شکستم داده ای نیشتر عشقش به جانم می زنی دردم از لیلاست آنم می زنی خسته ام زین عشق،دل خونم نکن من که مجنونم تو مجنونم نکن مرد این بازیچه دیگر نیستم این تو و لیلای تو... من نیستم گفت ای دیوانه لیلایت منم در رگ پنهان و پیدایت منم سالها با جور لیلا ساختی من کنارت بودم و نشناختی عشق لیلا در دلت انداختم صد قمار عشق یکجا باختم کردمت آواره صحرا نشد گفتم عا قل می شوی اما نشد سوختم در حسرت یک یا ربت غیر لیلا بر نیامد از لبت روز و شب او را صدا کردی ولی دیدم امشب با منی گفتم بلی مطمئن بودم به من سر می زنی در حریم خانه ام در می زنی حال این لیلا که خوارت کرده بود درس عشقش بی قرارت کرده بود مرد راهش باش تا شاهت کنم صد چو لیلا کشته در راهت کنم \|+\| نوشته شده توسط مریم در شنبه بیستم فروردین 1390 \|


	گل مــی کنـــد به باغ نگـاهت جـوانیم وقــتی بروی دامـــن خـــود می نشانیم داغ جنون قـــطره ی اشــکم به چشم تو هر چند از دو چـشم خودت می چکانیم مـن عابـــر شــکســته دل خـلوت تو ام تا بیـکران چشــم خـــودت مــی کشانیم یک مشـت بغض یخ زده تفسیر می کند انـــــدوه و درد غربــت بــی همــزبانیم وقــتی پـرید رنگ تو از پشت قصه ها تصــویر شد نهـــایت رنـــگــین کـمانیم تو، آن گلی که می شــکفی در خیال من پُر می شود زعطر خوشــت زنــدگانیم در کـهــکشان چـشم تو گم می شود دلم سرگـشتـــه در نــــهایــتی از بی نشانیم زیــبـــاترین ردیف غـــزلهای من توئی ای یـــــار ســــرو قـــامت ابـرو کمانیم حـــالا بیـــا و غــربت ما را مرور کن ای یــــادگــــــار وســعت سبـز جوانیم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم \|+\| نوشته شده توسط مریم در شنبه بیستم فروردین 1390 \|


	بگزار تا بگریم چون ابر در بهاران کز سنگ ناله خیزد وقت وداع یاران چنان دل كندم از دنيا كه شكلم شكل تنهاييست ببين مرگ مرا در خويش كه مرگ من تماشاييست مرا در اوج ميخواني تماشا كن تماشا كن دروغين بودمت ديروز مرا امروز هاشا كن در اين دنيا كه حتي ابر نمي گريد رهايم كن همه از من گريزانند تو هم بگذر از اين تنها فقط اسمي به جا مانده از آنچه بودم و هستم دلم چون دفترم خالي قلم خوشكيده در دستم گره افتاده در كارم به خود كرده گرفتارم به جز در خود فرو رفتن چه راهي پيش رو دارم رفيقان يك به يك رفتند مرا در خود رها كردن همه خود درد من بودند گمان كردم كه همدردند شگفتا از عزيزاني كه هم آواز من بودند به سوي اوج ويراني پل پرواز من بودند گره افتاده در كارم به خود كرده گرفتارم به جز در خود فرو رفتن چه راهي پيش رو دارم رفيقان يك به يك رفتند مرا ر خود رها كردن همه خود درد من بودند گمان كردم كه همدردند \|+\| نوشته شده توسط مریم در سه شنبه شانزدهم فروردین 1390 \|


	تو که چشمای خیس من رو دیدی چه جوری اینقدر ساده بریدی فکر می کردم حرفامو فهمیدی فکر می کردم .............. بی خیال تو که راحت بریدی رفتی به همه ثابت کردی من و تو عشقمون هوس بود اما من از پیشت می رم برو تو می مونم و نشون می دم هوس نبود مقدس بود قرارمون عبور از لحظه ها بود نه اینکه من برم تنها بمونی قرارمون حضور خنده ها بود به امیدی که پیش هم بمونیم شکستی قلب منو نشکنه قلبتو کسی خدا کنه به هرچی آرزو داری برسی شکست این بغض دلم تو لحظه های بی کسی حالا من موندم، غریبی، تنهایی، دلواپسی شکستی قلبمو دستمو پس زدی چه ساده اسممو خط زدی نفس عشقت دلگیره میمیره کسی که تو یه روزی از پیش اون پر زدی قسمت من شده کم شده عشقت به من دیدی یه روز باریدی و رفتی از پیش من رفتنت مرگمه وقت رفتنه منه می خوام بارون بشم از آسمون دل بکنم برو برو برو برو برو می مونم معنی سادگی و محبت خالصانه رو به همه عالم نشون می دم \|+\| نوشته شده توسط مریم در دوشنبه پانزدهم فروردین 1390 \|


	طلوع قلب من باش زیباترین غروبم حالا دلواپست هستم من اگه بی تو شکستم اگه تنها و غریبم چشم به راه تو نشستم اگه خندیدی به حرفام اگه پاسخی ندادم منو این حس عجیبم تو سوالی یا که جوابم خاطره هایی که بدون تو میمیرن همون شبایی که بهونت و می گیرن ببین چه آسون زدی قلبم و شکستی بگو هنوزم چشم به راه من نشستی اگه حس کردی که احساس قشنگ عشق من به تو کم اومد اگه قصه ی منو تو تو میون راه سر اومد اگه رفتی اگه سرنوشت اشکامو ندیدی من به نقطه سر خط تو به سرنوشت تازه ای رسیدی \|+\| نوشته شده توسط مریم در شنبه سیزدهم فروردین 1390 \|


	سلام الان چیکار می کنی؟؟؟؟؟؟ یعنی تو هم به من فکر می کنی ؟؟؟؟؟؟ پناهم بده شب از پنجره بهم زل زده بمون ماهه من پناهم بده پناهم بده كه بارون بياد كه پرپر ميشم تو دستاي باد نترس از منو غروبم نگا يه كبريت بكش رو تاريكي ها بهم شك نكن اگر چه گمم پناهم بده گل گندمم تو اين لحظه اي ماتيم به هم من از تلخي تو ناراحتم بگو چي شده كه همراهمي تو هم مثل من كمي مبهمي پناهم بده اگر بي كسم كه از عمق شب به تو ميرسم پناهم بده كه ناباورم مگه ميشه كه ازت بگذرم پناهم بده اگه بي كسم كه از عمق شب به تو ميرسم پناهم بده كه ناباورم مگه ميشه كه ازت بگذرم بگذرم ازت بگذرم ..................... بهم شك نكن اگر چه گمم پناهم بده گل گندمم تو اين لحظه اي كه ماتيم به هم من از تلخي تو ناراحتم بگو چي شده كه همراهمي تو هم مثل من كمي مبهمي پناهم بده اگه بي كسم كه از عمق شب به تو ميرسم پناهم بده كه ناباورم مگه ميشه كه ازت بگذرم پناهم بده ................................ \|+\| نوشته شده توسط مریم در شنبه سیزدهم فروردین 1390 \|


	تو قلبم امشب غوغا شده دیدنت انگار رویا شده ضیافتی امشب بر پا شده اگه نیای تو امشب بلوا شده اگه دیر کنی امشب فردا شده دلم دوباره رسوا شده چرا سر قرار منو کاشتی بازم تو که با اون چشات منو کشتی بازم وای وای دل من دیوونس تو دنیا مثه اون یه دونس حرفای اون همش بهونس وای وای اون عزیز دُردونس سلام عزیزم خیلی دوستت دارم یه عشق پاک یه عشق خدایی عشقی مثل مادر و کودک \|+\| نوشته شده توسط مریم در پنجشنبه یازدهم فروردین 1390 \|


	سلام امروز فقط می خام بگم دوستت دارم \|+\| نوشته شده توسط مریم در چهارشنبه دهم فروردین 1390 \|


	سلام اومدم تو دنیای کوچیکم باهات حرف بزنم برو همیشه خوشبخت باشی کنار هر قطره اشکم هزار خاطره دفنه اینقدر خاطره داری که گویی قد یه قرنه گلوم می سوزه از عشقت عشقی که مثل زهره ولی بی عشق تو هر دم خنده با لبهای من قهره درسته با منی اما به این بودن نیازارم تو که حتی با چشماتم نمی گی آه دوست دارم اگه گفتی دوست دارم فقط بازی لبهات بود وگرنه رنگ خود خواهی نشسته توی چشمات بود هر چی عشقه توی دنیا من می خواستم مال ما شه اما تو هیچ وقت نذاشتی بینمون غصه نباشه فکر می کردم با یه بوسه با تو هم خونه می مونم نمی دونستم نمیشه آخه بی تو نمی تونم گله می کنم من از تو از تو که اینهمه بی رحمی هزار بار مردم از عشقت تو که هیچ وقت نمی فهمی *گله می کنم من از تو از تو که اینهمه بی رحمی* *هزار بار مردم از عشقت تو که هیچ وقت نمی فهمی* بهم نگو که دیر شده روزای سخته نبودن با تو، خلا امید و تجربه کردم داغ دلم که بی تو تازه می شد، هم نفسم شد سایه ی سردم تورو می دیدم از اون ور ابر ها، که می خوای سر سری از من رد شی آسمون و بی تو خط خطی کردم، چه جوری می تونی اینقده بد شی سکوت قلبت و بشکن و برگرد، نزار این فاصله بیشتر از این شه نمی خوام مثل گذشته که رفتی، دوباره آخر قصه همین شه روزای سخته نبودن با تو، دور نبودنت و خط کشیدم تازه م یفهمم اشتباهم این بود، چهره ی عشقم و اشتباه کشیدم عشق تو دار و نداره دلم بود، اومدی دار و ندارم و بردی بیا سکوتت و بشکن و برگرد، که هنوزم تو دل من نمردی \|+\| نوشته شده توسط مریم در سه شنبه نهم فروردین 1390 \|

سایت خدماتی تک بیست